Karinkijkt.nl

 

Blogs

Ik las een boek in coronatijd - deel 2

Hoe een boek mij in beweging bracht

(Geschreven in juli 2020)

In mijn vorige en eerste blog ging ik in op het boek Masser Brock en hoe dit boek in mij allerlei vragen opriep en hoe het daarmee een bepaald proces in gang zette. In dit blog bespreek ik het boek Poubelle van Pieter Waterdrinker en wat dit met mij deed.

Poubelle, dat in het Frans ‘afvalemmer’ betekent, gaat over Wessel Stols, een getrouwde man met schrijversambities. Hij vertrekt met zijn vrouw eerst naar Frankrijk, waar het maar niet echt wil lukken. Zijn vrouw gaat terug naar Nederland en hij vertrekt naar Rusland in de hoop daar de benodigde inspiratie te vinden. Zijn geld raakt op en hij komt terecht in de kunsthandel of beter gezegd kunstroof en koopt samen met een schone dame heel goedkoop kunst op om deze voor grof geld in het Westen weer te verkopen. Hij leert Russisch, neemt het verder niet zo nauw met de huwelijkse voorwaarden en begint uiteindelijk in Nederland een galerie met Russische kunst. Daar keert het tij want op de opening van de galerie presenteert zich iemand van de Russische geheime dienst die kenbaar maakt dat hij hem in de gaten houdt en die hem bedreigt. De kunstroof stopt en uiteindelijk komt Wessel Stols terecht in de Europese politiek, waar hij flink misbruik maakt van de riante vergoedingen en van de vrouwen. Zijn eigen vrouw verwaarloost hij meer en meer en gaandeweg gaat het huwelijk kapot, wat hij zelf niet helemaal doorheeft. Door zijn kennis van de Russische taal komt hij meerdere keren voor zijn functie als Europarlementariër terecht in de Oekraïne. Naar Rusland kan hij niet meer, gezien de bedreigingen van de geheime dienst. Hij is in Kiev ten tijde van grootschalige protesten op het Maidanplein voor meer integratie tussen de Oekraïne en Europa en houdt vanuit zijn functie op een gegeven moment een vlammend betoog hiervoor. Later in het boek komt hij terecht in de oorlog op de Krim, waar hij onder valse voorwendselen naar toe is gelokt en waardoor hij onbedoeld toch weer op Russisch grondgebied komt, omdat Rusland de Krim heeft ingenomen. Hij wordt ontvoerd en ontsnapt ternauwernood aan de dood. Weer verderop in het boek, een depressie nabij, komt hij tot inzicht en inkeer. Hij vertrekt naar Nederland in de hoop zijn huwelijk nog te kunnen redden, wat tevergeefs blijkt. Op een goede ochtend zit hij met een kop koffie en een bal gehakt in een café en leest hij in de krant dat de MH17 is neergehaald boven de Oekraïne. Dit zet een denkproces in werking waarbij hij, zelfbewust als hij opeens geworden lijkt te zijn, zich afvraagt: ‘welke rol heb ik gespeeld in de Oekraïne en hoe heeft mijn speech op het Maidanplein daar aan bijgedragen?’ Hij denkt terug aan een leraar Duits van Joodse afkomst die hij op de middelbare school had gehad en die op wonderbaarlijke wijze de concentratiekampen overleefd had. Deze leraar beschuldigt de opa’s en oma’s van de leerlingen dat zij in de oorlog niets gedaan hebben, dat zij hun hoofd hebben afgewend. Misschien hebben zij gezien dat de Joden werden afgevoerd, misschien waren zij zelfs machinist van de trein die hen naar Westerbork vervoerde. De leraar wordt uiteindelijk ontslagen, maar zijn boodschap resoneert jaren later nog na in het hoofd van Wessel Stols: ‘Bedenk goed: een ketting bestaat uit schakels. En iedere schakel is van belang, iedere schakel…’ (pagina 507, Poubelle).

Hoe het boek afloopt laat ik in het midden, want misschien heb je zin het boek te gaan lezen en dan zou het jammer zijn als je de afloop al weet. Ook ben ik aangekomen op het punt, waar het boek voor mij van belang werd. ‘Ieder mens is een schakel, ieder mens. En elke schakel is van belang’. Welke schakel zou ik zijn geweest in de oorlog? Ik vind mezelf niet zo dapper, zou ik ook hebben weggekeken? Hebben gedaan alsof er niets aan de hand was? Ik hou niet zo van op de voorgrond treden, ik observeer liever wat er gebeurt en probeer zo neutraal mogelijk waar te nemen, maar zit daar ook een grens aan? Moet je op een gegeven moment toch stelling nemen en zelfs misschien iets doen? Interessante vragen, die ik me wel vaker had gesteld, maar die nooit zo actueel waren. Ik zag natuurlijk op afstand wel dat er veel onrecht in de wereld is. Ik zag en zie het ook van dichtbij, waar ik al jarenlang waarneem hoe de politiek en het bedrijfsleven de Groningers laten wachten en wachten bij het afhandelen van schadezaken en het versterken van woningen. Ik kijk ernaar en ik doe niets. Voel daartoe ook geen enkele behoefte.

Maar toen kwam corona, las ik twee boeken en aan het eind van boek twee, vroeg ik mijzelf af: ‘welke schakel wil ik zijn in deze door de regering verklaarde strijd tegen corona? Blijf ik observeren of neem ik stelling en/of doe ik iets?’ Observeren is mijn natuur, dus dat ging gewoon door. Ik observeerde de wereld en observeerde mijzelf. Ik zag de cijfers die dagelijks verspreid werden en de beperkende maatregelen die genomen werden, de angst bij de bevolking om ziek te worden, het roepen van de bevolking om meer maatregelen. Ik las de kritische geluiden en vragen en ik nam in mezelf waar dat ik die ook had. Ik constateerde dat er op veel kritische geluiden geen antwoord kwam, sterker nog dat kritische denkers vaak werden weggezet als complotdenkers. Ik ontdekte een heel circuit van alternatieve media met heel veel nieuwe informatie, waar ik ook kennis van nam. Ik merkte dat mijn mening dan weer die kant op ging en dan weer die kant, afhankelijk van wat ik net had gehoord of gelezen. Ik voelde mij dan weer verward, dan weer verontrust, dan weer hoopvol, dan weer angstig, dan weer gerustgesteld, dan weer boos, dan weer bijna depressief. Ik zag op sociale media dat mensen elkaar, op niet zo nette wijze, probeerden te overtuigen van hun eigen gelijk. Ik zag van alles, deed niets. Maar de vraag bleef: ‘welke schakel wil ik zijn, welke schakel kan ik zijn?’ Op een gegeven moment kwam ik tot de conclusie dat het me niet een goed idee leek om ook mijn mening te gaan verkondigen en bij te dragen aan de polarisatie die ik zag groeien en groeien. Ik constateerde dat ik eigenlijk ook geen mening heb en voor zover ik die mening wel heb het deze is: alle informatie is van belang en moet meegenomen worden. Wij zijn allemaal een schakel, elk stukje informatie is een schakel en dus van belang. Het meenemen van alle informatie zag ik niet gebeuren. Ik zag de mainstream media informatie geven, ik zag alternatieve media en onafhankelijke personen andere informatie geven, maar ik zag en zie het niet samen komen. Ik zag zelfs het tegendeel gebeuren: informatie werd van Facebook en YouTube verwijderd. Daar zat wellicht feitelijk onjuiste of gemanipuleerde informatie tussen waarvan misschien gesteld kan worden dat het terecht is dat het verwijderd wordt, maar ook informatie of visies van kundige mensen met een ander geluid werden verwijderd.

Ik zag ook dat veel mensen vol vertrouwen zijn dat we de strijd gaan winnen en dat alle informatie over de strijd correct is, al is hier en daar wel gemor over de tegenstrijdigheid en onuitvoerbaarheid van de maatregelen. Ik zag dat veel andere mensen dit vertrouwen totaal niet hadden en dat het vertrouwen meer en meer afneemt. En ik maakte mee dat ik op Terschelling op een terrasje zat op de eerste dag dat dat weer mocht en dat de serveerster mij en mijn vriendin vroeg of we gezond waren. En dat zij een tafeltje verderop aan deze vraag toevoegde: ‘zijn jullie één huishouden?’ En dat zij, toen het groepje dit bevestigde, vroeg: ‘weten jullie het zeker?’ En ik hoorde in mijzelf de vragen die opkwamen: ‘gebeurt dit echt?’ ‘Mag dit gebeuren? Mag je zo’n meisje met dit soort verantwoordelijkheden opzadelen?’ en ‘Wat zou ze daar zelf van vinden? Heeft ze erover nagedacht of ze dit zo wil? Voelt ze zich misschien heel verantwoordelijk? Of doet ze het om haar baan niet kwijt te raken?’

Diezelfde dag zag ik heel veel mensen inclusief mijzelf onwennig een mondkapje opdoen om de boot terug te nemen naar huis, het was ook de eerste dag dat dit verplicht was. Ik zag mijzelf in de dagen ervoor worstelen met de vraag of ik wel of niet een mondkapje wilde dragen en overwegen om eerder terug te gaan om de keuze voor het wel of niet opzetten van een mondkapje te voorkomen. Ik zag mijzelf het mondkapje afzetten als er niemand keek en het snel weer opzetten als er iemand langskwam van het personeel.

Ik zag dat de cijfers daalden en dat Nu.nl deze week ervoor koos om geen dagelijkse cijfers meer te geven. Ze legden dit uit door te zeggen dat ze hoopten dat weekcijfers de ontwikkeling van het virus beter in beeld brengen. Ik zag ook dat op het laatst de dagelijkse cijfers bijna op nul stonden. Dat ondanks dat er een spoedwet in concept is gemaakt om de maatregelen nog minimaal een jaar te handhaven om het opnieuw opleven van corona te voorkomen. En dat daar tegen veel weerstand kwam, uit meerdere hoeken.

Ik zag en hoorde dit alles en ik zag en hoorde nog veel meer, maar het voert te ver om alles te benoemen. Ik zag en hoorde alles en constateerde dat het onmogelijk is om te weten hoe dingen werkelijk zitten. Er is zo veel informatie bij zo veel verschillende mensen en zolang deze informatie niet bij elkaar komt, ontbreken er schakels en kan er geen ketting gemaakt worden, kan er geen heelheid ontstaan.

Gaandeweg werd mij duidelijk welke schakel ik wil en kan zijn: een schakel die (binnen haar mogelijkheden) observeert, neutraal is, of dit in elk geval probeert te zijn, en verslag doet van wat ze waarneemt buiten en in zichzelf, in de hoop op deze wijze een klein beetje bij te dragen aan het verbinden van de schakels.

Dit blog is de manier die ik heb bedacht om daaraan vorm te geven.

Karin Boonstra, juli 2020

Terug naar overzicht
 

Over mij

 

Hoi, mijn naam is Karin Boonstra, de schrijfster van dit blog. Ik ben geïnteresseerd in wat er in de buitenwereld gebeurt en in wat dat doet met mijn binnenwereld. Ik kijk ernaar en probeer er in dit blog open en neutraal verslag van te doen. Ik ben afgestudeerd in de studie Beleid en Bestuur in Internationale Organisaties aan de Rijksuniversiteit van Groningen. Daarnaast heb ik de Post Hbo opleiding tot transformationeel coach en de opleiding tot energetisch healer afgerond. Het is al lange tijd mijn wens iets met schrijven te doen en met dit blog laat ik mijn eigen wens in vervulling gaan. Voel je vrij mijn blogs te delen met mensen waarvan je denkt dat ze er in geïnteresseerd kunnen zijn of dat ze er iets aan kunnen hebben. Wil je iets met me delen, dan kun je me een mail sturen.



 
 

Contact

 
 

Contactgegevens

  • Karin Boonstra
  • Karin@karinkijkt.nl